Dagboek van Lou
een kleine prins als geen ander
  Hallo,
Mijn naam is Lou. Ik ben een jongetje dat de wereld met zijn hart bekijkt…
Niet altijd gemakkelijk voor mijn ouders. Ik ben dus blind en anders (geestelijk dan).
 
 
 

Zoeken

 

Archief

« maart 2005 »
MaDiWoWoDonZaZon
123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031
 

Categorieën

 

Archieven per maand

Lou en water

 
 
 
 
 
 

Welkom op de "blogs" van Lou.


Zij zagen het levenslicht in het Frans in de herfst van 2003 en worden stuk voor stuk vertaald in uw taal.

Er zullen dus regelmatig nieuwe artikels verschijnen.
 

WAARSCHUWING


Met al mijn excuses voor wie het niet doorheeft, maar alle teksten worden bedacht en geschreven door mij (zijn papa).

Lou is daar momenteel niet toe in staat, zoals hij vandaag ook niet snapt wat een 'computer', 'internet' is, of zich lange tijd op een gesprek kan concentreren. Alleen de toekomst zal ons vertellen of wij erin zullen slagen om hem volledig te doen opnemen in de wereld waarin hij leeft.

Deze verhalen gaan dus wel over dingen en feiten die echt gebeurd zijn, maar ik leg ze uit op basis van zijn gedrag. Maar ik denk niet dat ik me vergis in die uitleg, want ik ken hem na vijf jaar nu wel al door en door.

Nog even dit : Lou en zijn gezin zijn Franstalig, de teksten zijn dus vertaald, maar de zinnetjes die hij zelf zegt worden vaak in zijn moedertaal opgenomen, want zo zegt hij ze ook letterlijk.

Meer informatie? Zien “lees mij”
 

BEDANKT


Zeker ook dank aan de Koning Boudewijnstichting (" Buiten categorie"). De nieuwe opmaak, de hosting en de vertaling waren enkel mogelijk dankzij de financiële steun van de stichting.
 
Veel dank aan Christine Leroy voor de vertaling.
 

RSS Feed

 

Visits


 
 

maandag 7 maart 2005

92. Een vriendinnetje dat erg op mij lijkt… (3)

Lou et Coline(Mijn weekje vakantie (5))(vervolg)
Maar wat echt goeie vriendjes van ons heeft gemaakt is de oude zetel met veren. Ik doe niks liever dan op en neer springen op de zetels in het buitenhuis (thuis veren ze niet terug). Dat is daar één van mijn favoriete spelletjes
En dus begon ik te springen en luidkeels te roepen : "Boem in de zetel, boem in de zetel !" Coline liet niet lang op zich wachten.
We hebben zo zeker een uur staan springen en lachen, lachen.
Je kan je voorstellen in welke staat we waren, ik ken dan ook die zetel door en door : ik kan tot dertig of veertig centimeter hoog springen en dan gooi ik me naar achter in de zetel.
Maar toen ze ‘s avonds weg was, kon je mij natuurlijk bijeen vegen. Doodop, pompaf, maar in een hoge staat van opwinding !

Enfin, de ontmoeting met Coline was echt wel heel tof en we zullen elkaar zeker terugzien, ook al woont ze ver.

(PS: Coline, als je mama je dit artikel voorleest, dikke kus van mij !)
Van Luc Boland :: lundi 7 mars 2005 à 11:37 :: Dag na dag :: #123 :: rss


Uw commentaaren

Geen commentaaren.

Een commentaar toevoegen

Naam of bijnaam :
E-mail (facultatief) :
Website (facultatief) :
Commentaar  :
De HTML-code verschijnt als tekst in het commentaar, de netadressen worden automatisch geconverteerd.
 
Version française | English version | Waarschuwing | Schrijf ons | Copyright 2004 - Luc Boland