Dagboek van Lou
een kleine prins als geen ander
  Hallo,
Mijn naam is Lou. Ik ben een jongetje dat de wereld met zijn hart bekijkt…
Niet altijd gemakkelijk voor mijn ouders. Ik ben dus blind en anders (geestelijk dan).
 
 
 

Zoeken

 

Archief

« september 2005 »
MaDiWoWoDonZaZon
1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930
 

Categorieën

 

Archieven per maand

Lou aan de djembé

 
 
 
 
 
 

Welkom op de "blogs" van Lou.


Zij zagen het levenslicht in het Frans in de herfst van 2003 en worden stuk voor stuk vertaald in uw taal.

Er zullen dus regelmatig nieuwe artikels verschijnen.
 

WAARSCHUWING


Met al mijn excuses voor wie het niet doorheeft, maar alle teksten worden bedacht en geschreven door mij (zijn papa).

Lou is daar momenteel niet toe in staat, zoals hij vandaag ook niet snapt wat een 'computer', 'internet' is, of zich lange tijd op een gesprek kan concentreren. Alleen de toekomst zal ons vertellen of wij erin zullen slagen om hem volledig te doen opnemen in de wereld waarin hij leeft.

Deze verhalen gaan dus wel over dingen en feiten die echt gebeurd zijn, maar ik leg ze uit op basis van zijn gedrag. Maar ik denk niet dat ik me vergis in die uitleg, want ik ken hem na vijf jaar nu wel al door en door.

Nog even dit : Lou en zijn gezin zijn Franstalig, de teksten zijn dus vertaald, maar de zinnetjes die hij zelf zegt worden vaak in zijn moedertaal opgenomen, want zo zegt hij ze ook letterlijk.

Meer informatie? Zien “lees mij”
 

BEDANKT


Zeker ook dank aan de Koning Boudewijnstichting (" Buiten categorie"). De nieuwe opmaak, de hosting en de vertaling waren enkel mogelijk dankzij de financiële steun van de stichting.
 
Veel dank aan Christine Leroy voor de vertaling.
 

RSS Feed

 

Visits


 
 

woensdag 14 september 2005

164. Dr. Olifant en Mister Olifant

Mon éléphantT’is niet omdat ik niks meer over hem zeg dat hij uit mijn leven verdwenen is.
Over wie ik het heb ?
Over mijn kameraad de olifant-die-alles-nazegt- wat-ik-zeg, verdorie !. Ik sleur hem overal mee en hij begint nu uit elkaar te vallen. Zijn hals is kapot en de schakelaar voor de microfoon begint kuren te krijgen.
Maar soit...

"Dr.olifant", dat is een tijdverdrijf, een manier om te communiceren of om te spelen, maar "Mister Oliphant", dat is ook een goede manier om mij in mijn belletje op te sluiten, om alles stil te maken rondom mij en te doen alsof de rest van de wereld niet bestaat.

In feite is het dezelfde strijd, met mijn kleine gebaren om me gerust te stellen (zie "Mijn kleine handjes" en "Hoe ik de dingen zie") of met de olifant : "dode" tijd kan niet bestaan. Ik moet altijd bezig zijn. Niets doen betekent in het niets zijn.
...en ik denk dat er niet veel mensen zijn die moeten weten van het niets, of wel ?

Mijn kameraad de olifant, is dus niet altijd een goeie vriend. Ik voel wel dat mama en papa soms over iets anders beginnen om hem niet aan mij te geven. Maar ik laat me niet zomaar afleiden.
Lang leve mijn kameraad de olifant !

(Papa zal in de "elfde brief aan Lou" antwoorden)
Van Luc Boland :: mercredi 14 septembre 2005 à 08:18 :: Dag na dag :: #205 :: rss


Uw commentaaren

Geen commentaaren.

Een commentaar toevoegen

Naam of bijnaam :
E-mail (facultatief) :
Website (facultatief) :
Commentaar  :
De HTML-code verschijnt als tekst in het commentaar, de netadressen worden automatisch geconverteerd.
 
Version française | English version | Waarschuwing | Schrijf ons | Copyright 2004 - Luc Boland