Dagboek van Lou
een kleine prins als geen ander
  Hallo,
Mijn naam is Lou. Ik ben een jongetje dat de wereld met zijn hart bekijkt…
Niet altijd gemakkelijk voor mijn ouders. Ik ben dus blind en anders (geestelijk dan).
 
 
 

Zoeken

 

Archief

« augustus 2005 »
MaDiWoWoDonZaZon
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031
 

Categorieën

 

Archieven per maand

Lou en de wind

 
 
 
 
 
 

Welkom op de "blogs" van Lou.


Zij zagen het levenslicht in het Frans in de herfst van 2003 en worden stuk voor stuk vertaald in uw taal.

Er zullen dus regelmatig nieuwe artikels verschijnen.
 

WAARSCHUWING


Met al mijn excuses voor wie het niet doorheeft, maar alle teksten worden bedacht en geschreven door mij (zijn papa).

Lou is daar momenteel niet toe in staat, zoals hij vandaag ook niet snapt wat een 'computer', 'internet' is, of zich lange tijd op een gesprek kan concentreren. Alleen de toekomst zal ons vertellen of wij erin zullen slagen om hem volledig te doen opnemen in de wereld waarin hij leeft.

Deze verhalen gaan dus wel over dingen en feiten die echt gebeurd zijn, maar ik leg ze uit op basis van zijn gedrag. Maar ik denk niet dat ik me vergis in die uitleg, want ik ken hem na vijf jaar nu wel al door en door.

Nog even dit : Lou en zijn gezin zijn Franstalig, de teksten zijn dus vertaald, maar de zinnetjes die hij zelf zegt worden vaak in zijn moedertaal opgenomen, want zo zegt hij ze ook letterlijk.

Meer informatie? Zien “lees mij”
 

BEDANKT


Zeker ook dank aan de Koning Boudewijnstichting (" Buiten categorie"). De nieuwe opmaak, de hosting en de vertaling waren enkel mogelijk dankzij de financiële steun van de stichting.
 
Veel dank aan Christine Leroy voor de vertaling.
 

RSS Feed

 

Visits


 
 

zaterdag 27 augustus 2005

160. Kroniek van de tijd die voorbijgaat (11) : Doodgewoon (?)

Le murSinds kort durf ik wat meer met mijn gebaren naar de anderen toe…enfin, vooral mijn ouders en kennissen.

Toen iemand mij vroeger om een kusje vroeg, plakte ik mijn gezicht gelijk waar tegen de persoon. Nu geef ik een echte zoen op de wang (bah, dat prikt als papa niet geschoren is !).

Op dezelfde manier amuseer ik mij meer en meer met anderen te kietelen, maar dat wisten jullie al.

Maar mijn laatste vondst is blazen op de kleding van iemand als hij of zij kou heeft. Papa, mama en Eva hebben mij dat geleerd toen ik zelf kou had. En dus, toen papa gisteravond thuiskwam na zijn wandeling met de hond in het bos en hij me zijn ijskoude handen liet voelen, heb ik spontaan op zijn arm geblazen...

Dat is toch allemaal doodgewoon, hoor ik je zeggen…Maar als je er goed over nadenkt (denk aan de artikels van november en december), - ik raak niet echt graag mensen of dingen aan-, is dat een grote stap vooruit :
ik durf meer en meer het contact aan met de dingen die men mij wil laten ontdekken, ik durf meer en meer welbepaalde gebaren stellen in de juiste situaties.
Fantastisch, niet ? ...enfin toch als ik wil. Ik ben een Kleine Prins, hoor, meneer !

Zelfs al ben ik nog niet zo straf in gesprekken.
Gisteren had ik een rel met papa toen hij me van school kwam halen.
Op de speelplaats lopen we voorbij een meneer die mij goeiendag zegt.
Ik herken hem direct en antwoord zonder verder nadenken : "Dag, Philippe".
Philippe : "Tot vrijdag, Lou!"
Papa: "Ken je Philippe ? Wie is dat ?"
Geen woord van mijn kant.
Maar papa liet dus niet af en wou (heel rustig maar toch) absoluut weten wie het was en wat ik met hem deed op school.
Ik : "Nee ! Doe de landen, papa !"
Papa: "Nee, Louke, ik wil eerst weten wat je op vrijdag doet met Philippe."
Ik : "Ik zeg lelijke woorden !"
Papa : "Dat is flauwekul. Ik zou graag willen weten wat je met Philippe doet. Het interesseert mij."
Ik: " Ik speel flauwekul !" Met alle Chinezen,…
Papa : "Spelen jullie muziek ? Knutselen jullie ? Doen jullie spelletjes ?"
Ik : "Ik ben bang" en dan "Doe de landen met mij, papa !"
Papa : "Nee, Louke !".
Mijn vader kan soms zo koppig zijn. Wat kan het mij schelen wat ik met Philippe doe. Ik weet het zelf niet eens…of ik wil mijn geheugen niet laten werken. Wordt er niet gezegd dat je dag na dag moet leven ?
Je snapt het al, dat duurde zo de hele reis naar huis. Ik was boos omdat hij de landen niet wou doen met mij, en zelfs niet eens de papoes… Maar ik heb niks gelost !

De tijd gaat voor mij gewoon te snel om zo bij één ding, een detail te blijven hangen, maar mijn ouders geven gewoon niet toe soms.
...maar ik zie ze toch wel graag, weette ! (en dat zeg ik ze dikwijls ook).
Van Luc Boland :: samedi 27 août 2005 à 14:36 :: Dag na dag :: #200 :: rss


Uw commentaaren

Terug van vakantie !

Le samedi 27 août 2005 à 12:46, commentaire par Luc :: #
 

Een commentaar toevoegen

Naam of bijnaam :
E-mail (facultatief) :
Website (facultatief) :
Commentaar  :
De HTML-code verschijnt als tekst in het commentaar, de netadressen worden automatisch geconverteerd.
 
Version française | English version | Waarschuwing | Schrijf ons | Copyright 2004 - Luc Boland